Nihayet Güneş Yüzünü Gösterdi

Uzunca bir zamanın ardından Ankara’da gökyüzünün o berrak mavisini görebildim nihayet. Ruhumun canlandığını hissettim birden. Yüzüme,  kendiliğinden oluşan gülümseme ile sırıtma arasında bir mimik yerleşiverdi. Pencereyi açıp o temiz havayı bir kaç defa içime çektim derin derin. Sonra dünden kalan ekmeği ufalayarak pencerenin kenarına yaydım, ve kuşların gelmesini bekledim sessizce. Önce bir tanesi geldi, onu üç tane takip etti ve aniden sayıları onu buldu. Bana da oturup bu keyifli manzarayı seyretmek düştü.

Kahvaltı ardından  kursa gitmek üzere yola koyuldum. Avare avare yürürken yolda sanki daha önce bu yolu hiç kullanmamışım gibi etrafı incelidim dikkatlice. Apartmanlar bugün gözüme daha çekici geldi nedense. Böylece  ODTÜ 100. yıl kapısına ulaştım. Kapıyı geçmem ile birlikte artık apartmanların yerini çam ağaçları, tomurcuklanmaya başlamış çiçekler ve kuş sesleri almaya başladı. Hafta sonunun da etkisi olsa gerek trafik yok denecek kadar azdı. Öğrenciler kendilerini dışarıya atmış piknik yapıyorlardı.

Kurs dönüşü aynı yolu sırf bu güzelliğin tadını çıkarmak için uzatarak yürüdüm tekrar. Çarşıda bir mola verip balık çorbası ve hamsi yedikten sonra yürüyüşüme kaldığım yerden devam ettim. Eve geldiğimde saat 17:00 yi çoktan geçmişti. Ama hava kararmamıştı. Günler iyice uzamaya başlamış ve kış yerini bahara bırakmış sanırım. Ama ne olursa olsun “Mart kapıdan baktırır, kazma kürek yaktırır” sözünü de unutmamak lazım.